Santo daime

Nerveus doe ik de deur van de kerk open. Direct worden we welkom geheten, en valt al de helft van de spanning van me af. We schrijven ons netjes in en gaan nog even buiten wachten tot we geroepen worden voor de introductie. De introductie was een verhaaltje van wat we eigenlijk al wisten.

Het ritueel bestaat uit 5 uur lang zingen. Portugese liederen zingen gericht aan Maria de moeder van Jezus. De mannen en vrouwen zitten gescheiden. Iedereen krijgt een plek aangewezen. Ik mocht dus niet naast J gaan zitten. Gelukkig zat ik niet heel ver van hem vandaan. De mensen die het vaakst kwamen zaten het dichts bij de grote tafel in het midden. Helemaal in het midden zat een paar muzikanten. En aan de zijkanten waren een paar helpers.

Het eerste glas werd geschonken. Rij voor ij mochten we naar voren komen om een glas leeg te drinken. De glazen waren kleiner dan ik gewent was van bij de gewijde reis. J kreeg zijn glas iets eerder dan ik. Aan zijn gezicht kon ik zien dat het niet super smerig was. Op het moment dat ik mijn glas kreeg en even rook viel het me al 100% mee. Ik nam de eerste slok en het was bijna lekker te noemen. Alsof je een vage borrel drinkt. Ik vond het beter te drinken dan whiskey 😉

terug op mijn plaats. Nu maar mee doen. Mee gaan in de zang, mee in de vibratie. Hopen dat de poorten naar andere werelden gaan openen. Ik probeer mee te zingen, maar het Portugees is moeilijk. Ik neurie maar wat mee dan. We blijven maar zingen. En zingen en zingen en staan en zingen en zitten en zingen. Zo nu en dan denk ik van ik word wat misselijk, dan trekt het weer weg. Mijn maag is toch niet helemaal blij, even naar de wc maar overgeven is niet nodig. Weer terug op mijn plek. Op een paar hele kleine rare gevoelens na verandert er nog niets.

Ik wacht op dat 2e glas. Waar blijft dat glas? Duurt lang. En zingen zingen zingen. Eindelijk het 2e glas wordt geschonken. Dit glas smaakt een stuk minder dan het eerste. Ik ga weer zitten op mijn plaats. Nu komt de Santa Maria voor bij. Ofwel dikke vette pure joints als een heilig sacrament gebruikt. Prachtig dat gezicht. Ik vind het ritueel leuk. Een hijs voor de zon een hijs voor de maan en een hijs voor de sterren en dan doorgeven. Zelf blow ik al jaren niet meer en doe dus ook niet mee. Ik kan wel lachen om het gezicht, iedereen zit dik aan de Santa Maria te sucken. Ik heb nog nooit zoveel oudere mensen zien blowen, en dat in een kerk. Prachtig, dit is een ervaring op zich.

Nu gaat het gebeuren. Het eerste glas was meer voor de mao en deze voor de dmt. Laat die andere wereld maar komen. Ik begin weer mee te zingen. Af en toe kijk ik naar J hij doet ook zijn best. Nu maar hopen dat het gaat werken.

Na een tijdje begint de kerk te bewegen. De ramen gaan omhoog en naar beneden. Ik begin wat vormen en ogen te zien in de kleren van de mensen voor me. Ik raak afgeleid door van alles. Oh ja zingen. ik moet mee zingen. waar zijn we? Ohw 3 bladzijdes verder. Wow ik wordt toch wel aardig vaag. Even mijn ogen dicht doen. Ik krijg typische dmt beelden te zien. Dit is raar. Ik snap niets van de mensen hier, ze blijven maar zingen en zingen en zingen. ik hou het niet vol. Ik word gek. Ik weet me hier geen houding te geven. Er kommen steeds allemaal tegenstellingen voorbij. En aan beide kanten wordt getrokken. Oh ja ik mag vragen stellen.

Oke oke hoe moet ik om gaan met liefde? Leer me een les. Shit nu zie ik alleen mn ex met haar nieuwe vriend voor me. Recht voor me, ze zoenen ze delen liefden. En bedankt he! Hier zat ik op te wachten. Toch komt er een gevoel van liefde in me op. Ik zie liefde tussen hun en ergens kan ik daar van genieten. Maar tegelijk vind ik het vreselijk om te moeten zien. Weer die tegenstellingen. AAHH

Ik word gek. Ik trek dit niet meer. En het zingen gaat maar door. Nog steeds weet ik me geen houding te geven hier. Ik moet hier weg.

Ik ga naar het toilet. Terwijl ik daar zit geniet ik van de rust, even geen gezang. Heerlijk. Wow ik ben wel aardig vaag. Bizar. De tegenstellingen die steeds voorbij komen geven me het gevoel dat ik echt gek kan worden. Daar ben ik wel een beetje bang voor. Zou ik echt gek worden vroeg of laat? Zou het dan door drugs komen? Of is het juist omdat ik aanleg heb om gek te worden dat ik drugs gebruik? Ik weet het niet… ik snap het niet… oh kut hoelang zit ik hier al? Wel lekker die rust. Maar ik moet van de wc af. Straks zit ik hier al vet lang.

Ik ga m’n handen wassen. Opeens voel ik een heel sterk gevoel van dankbaarheid voor het water wat uit de kraan komt. Hoeveel mensen hebben wel niet hun best gedaan dat ik hier nu lekker stromend water heb waar ik mijn handen mee kan wassen en zelfs van kan drinken. Ik bedank het water of de kraan of me zelf? Ik bedank laat ik het daar maar bij houden.

Terug de kerk in? Nee toch maar even op de gang blijven zitten. J komt even bij me kijken hij vraag of het goed gaat. Gelijk komt een helper ons er vrij duidelijk en nadrukkelijk op wijzen dat we niet mogen praten en stil moeten zijn. Oke oke… J gaat weer terug naar zijn plaats. Ik blijf nog even zitten. Ik zit zo met tegenstellingen in mijn hoofd het is zo druk. Maar op een gegeven moment is er iets of iemand die mijn bewustzijn en mijn hoofd van elkaar scheid. Heerlijk nu voel ik rust. Nu hoef ik nergens aan te denken. Zo dit is fijn. Heerlijk die rust. Het is alsof uiten in kunst rust geeft. Alleen ik merk niet welke kunst. Zo vaak heb ik het gevoel alsof ik een kunstenaar ben maar nog niet de kunst heb gevonden om mijn gevoel of gedachten in te kunnen uiten.

Ik open m’n ogen. De violist komt de hal binnen strompelen hij kijkt lang niet helder, zijn viool half over zijn schouder, in zijn andere hand een emmertje. En ja hoor lekker kotsen! Alles d’r uit! Goedzo. Weg met al het negatieve in het lichaam, maar wat een gezicht dit kan toch niet? Dik aan het trippen in de kerk? Wow ik snap het hele ritueel niet. En ze blijven maar zingen. wat is het doel van deze mensen? heling? Maar op dit moment kan ik het niet bevatten. Ik voel me niet thuis hier.

De helpers zijn helpers van het ritueel en niet van de mensen. Ze suggereren hier dat god liefde is en alleen liefde telt. Maar wat ik nu nodig ben is een arm om me heen. Liefde iemand die me even bij elkaar raapt. Maar nee het ritueel gaat voor… ik snap het niet? Als god liefde is en ik nu liefde nodig ben dan is toch die arm om me heen het belangrijkste wat er nu is? En past dat juist heel goed in het ritueel?

Terug op mijn plaats. Ik probeer weer mee te zingen. steeds ben ik afgeleid. Ik begin te staren naar andere mensen. Ik snap nergens wat van, ohja zingen. kijken bij m’n buurman. Weer 3 bladzijdes verder. Niet de eerste keer dat dit gebeurt, en hij kan er om lachen. Ik sluit mijn ogen weer. Ik zie nog steeds allemaal dingen of mensen. Alsof er van alles om me heen gebeurt maar ik kan niet plaatsten wat. En dat gezang de mensen hier, het doel? Ik snap het doel echt niet. Ik ben er zat van hier, zat van het ritueel en ik wil gewoon lekker liggen ofzo. Ik ben het zat!! AAGGH. Opeens wordt mn beeld roze achtig. Iets of iemand zegt me, wat jij wilt als je het niet wilt? Dan doen we het niet. Bam zwart. De trip lijkt haast in één keer over. Hmz oke dit was ook niet echt mijn bedoeling. Of toch wel? Wow ik word weer gek. Oh ja zingen. waar zijn we? Oh ehehe ik zit nog op de juiste bladzijde. Verbaasd ook. Weer kan mn buurman lachen om me. Nu omdat ik verbaasd ben dat ik nog op de juiste bladzijde ben. Mijn bestluit staat vast. Dat 3e glas wanneer die ook mag komen, die drink ik niet mee. Dit is niet de setting voor mij om me te laten gaan. Ik wil hier niet totale controle verliezen. Ik voel me hier niet begeleid door het ritueel. Ik pas niet in deze structuur en ik wil me niet gaan misdragen hier.

Ik kan me niet concentreren op de liederen niet op het boekje. De helper komt naar me toe. Hij zegt me redelijk nadrukkelijk, je moet wat minder om je heen kijken en wat meer in je Boekje. Oke ik schud ja. Maar ondertussen denk ik %#$%!!! Ja sorry ik snap je beste bedoelingen meneer maar ik sta me hier een portie in de war te zijn en alles trekt m’n aandacht. Laat me lekker. Oh ja mn boekje. Werkelijk. Apart dat is dit zeker te noemen.

Ik hoor Nederlands gezang. Huh? Word ik weer opnieuw gek? Hoelang is dit al bezig? Uren lang Portugees gezang aan mijn hoofd en nu Nederlands? Of versta ik in eens Portugees? Ben ik zo in de war? Ik kijk m’n buurman verbaasd aan en hij knikt van jahaa dat klopt dit is Nederlands. Ik schiet weer in de lach. Haha prachtig ik denk al. Weer kon m’n buurman mee lachen. Beste vent moet ik zeggen.

Bidden. Het zingen is gestopt en nu komen er gebeden. Het onze vader komt voorbij. Haha ik kan mn lachen haast niet in houden. Vroeger kwam ik regelmatig in de kerk met mijn ouders en daar werd ook vaak het onze vader opgezegd door iedereen. Ik probeer mee te doen, maar ik sta te spacen! Dit kan toch niet? Knetter vaag in de kerk het onze vader opzeggen. Ik snap het hier allemaal lang niet.

Applaus applaus! Ahaha oke?! Applaus! Ik doe maar mee snap er toch al tijden niets meer van. Ik vind het wel gezellig beetje in je handen klappen. Na het applaus begint iedereen elkaar een hand te geven en te knuffelen. Ik kijk naar m’n buurman en denk ach wat te fuck! Geef hem een hand en begin te lachen. Hij bedankt me en zegt goed gedaan goed gedaan. Waarop ik reageer: Anders jij wel! Haha prachtig dit zijn leuke momenten. Mensen beginnen te knuffelen en ineens in er een heel ongedwongen sfeer. Heerlijk dit vind ik fijn. Veel beter dan dat ritueel zo structureel .

J heeft helaas bijna niets vernomen. En ik heb geen andere werelden bezocht. Dit ritueel is niet ons ding. Ik vind het mooi dat het voor deze mensen werkt. En vond het wel bijzonder een keer mee te maken. Maar wij pasten hier absoluut niet in thuis. Gelukkig heb ik alle rare dingen die ik zo nu en dan dacht voor me zelf gehouden en heb ik met zo veel mogelijk respect als mogelijk is tijdens het vaag zijn aan het ritueel mee gewerkt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *